W tej chwili przeglądasz: Home > Mariahilf > Klasztor
Klasztor

Schody pielgrzymie

Obiekt nie ma rozległych wymiarów ani wystawnej architektury. Jest to raczej bogato rozczłonkowany kompleks budynków, który w wyśmienity sposób wykorzystuje położenie na górze. Dzięki temu Mariahilf jest również pod względem estetycznym pięknym sanktuarium, do którego pielgrzym dochodzi przede wszystkim drogą po schodach pielgrzymich. Ta “niebieska drabina” prowadzi jako zadaszony ciąg schodów od miasta Passau nad rzeką Inn na szczyt góry. Pielgrzymi idąc po stopniach z modlitwą na ustach przybliżają się do miejsca Łaski w szczególnie wzruszający sposób.

Wnętrze kościoła jest skromne, a jednak bogate w perspektywę, dostosowane do potrzeb pielgrzymek. Trzyprzęsłową nawę przełamują w przęśle wschodnim niskie ramiona krzyża. Z tyłu wznosi się prezbiterium oddzielone pilastrami i półkolistym stopniem. W zachodnim przęśle mieści się chór organowy. W nawie głównej ściany są podzielone przez toskańskie pilastry powiązane gzymsem, który otacza też i prezbiterium.

Wnętrze kościoła, jego powiązanie z całościowym planem i perspektywicznie bogatym zarysem, koncentruje się na złoconym głównym ołtarzu (powstały w 1719r.; przebudowany w 1862, 1910 i 2005 r.) z Łaskami słynącym Obrazem Matki Bożej w pośrodku. Boczne figury na ołtarzu przedstawiają św. Sebastiana i św. Rocha. Oprócz Obrazu Matki Bożej godnym podkreślenia jest także tzw. lampa cesarska, ufundowana przez cesarza Leopolda I. z okazji zawarcia związku małżeńskiego w Passau w 1676 r., wykonana przez augsburskiego złotnika Łukasza Langa.

W ramionach krzyża znajdują się dwa boczne ołtarze w stylu późno rokokowym z 1774 r. Sygnowane przez Berglera obrazy przedstawiają: Nawiedzenie św. Elżbiety przez Matkę Bożą (strona prawa) i Zdjęcie z Krzyża (strona lewa). W głównej nawie znajdują się barokowe figury św. Franciszka z Asyżu, brata Konrada z Parzham, sw. Antonigo z Padwy i św. Jana Nepomucena.

Monstrancja (1628)

Ołtarz główny z Cudownym Obrazem

Znakiem sławy tego Sanktuarium są dary wotywne z czasu wojen tureckich, turecka broń, która dostała się w ręce cesarskiego wojska w czasie odsieczy wiedeńskiej w 1683 r. Również liczne obrazy wotywne oraz powstały z wielu darów skarbiec kościelny świadczą o głębokim zaufaniu pielgrzymów i wiernych, które od czterech stuleci pokłada lud w to Sanktuarium Mariahilf oraz o nadziei we wstawiennictwo Matki Bożej, która budzi się przez spotkanie z tym wyjątkowym jej Obrazem.

Znaczące jest również wyposażenie starej zakrystii, dziś Muzeum Sanktuaryjne z późnomanierystyczną szafą i skarbcem sreber: kielich Lamberga, monstrancja z 1628 r., srebrne kandelabry (lichtarze), ampułki na wino i wodę do mszy św., kadzielnica.

W naszych czasach kult maryjny w “Mariahilf” okazuje się więzią jedności dla całej Europie, więzią, która swoimi korzeniami sięga przeszłości, a w historii okazała swą wielką moc. Dla własnego pożytku do tej Wiary musi sięgać także współczesność.

Także stróżowie Sanktuarium, od roku 2002 członkowie Zakonu Paulinów z Polski, ukazują tę drogę jednej katolickiej wiary w Europie wielu kultur.